سلام ...

امشب میخواهم از خودم بگویم ، از این من ِبی کس !

از ترانه هایی که بی صدا تر از ناله های کودک همسایه زیر چادر گلدار مادرش ، در گلو خفه شد ......

میخواهم از روزهاییکه بر ان من دیگرم گذشته است ، برایت بگویم .گوش سپار و اگر لایق هم پرسه شدن بودم ، اندکی دل !

خوش امدی هم پرسه ی کوچه های دلتنگی .... اری با توام! امده ی که با هم حوالی کوچه های دلتنگی قدم بزنیم ، نه ؟ یک دنیا سپاس مهربانی ات را ... هم پرسه ام ! اینجا خانه ی مجازی من است خانه ای  پر از دلتنگی ، تنهایی ، خستگی و انتظار !!! انتظار !!!

بیا بنشین لبه ی این حوض خالی از اسمان .....

از همین اولین سطر میروم سراغ گلایه های خط خطی ام :

نامم را مینا گذاشته اند مادر و پدری مهربانتر از دریا ، اما ان نازنین بهانه ی سرودنم  مرا مینو صدا زد و رفت .... نه برای همیشه ! نه ! وقت تکان دادن دستش برایم از امدنش گفت ، یک روز سپید یا یک شب باز هم سپید ( اخر مگر میشود شبی که هیچکسم می اید سیاه باشد ؟؟؟) می اید ، و من هفت قرنی (واای اشتباه شد ) هفت سالی میشود که چشم به راه امدنش دوخته ام ...

او را دیده ام تنها یک بار و حالا تو ببین که چه دردی میکشد دل درد کشیده ام . برایت از دلسپردنم بگویم : سرم به دفتر و قلمم گرم بود وشوق  گرفتن بالاترین نمره از درس های کلاس ! بی خبر از دنیای اطرافم ، هنوز هم شبها برای مهمان کردن خواب به شهر مردمان چشم هایم ، محتاج بودم به شنیدن لالایی خواهر مرجانیم ( نامش مرجان است ) هنوز نقاشی کردنم انقدر خوب نشده بود که بتوانم در درس نقاشی هم بیست شوم چون دیگر درس هایم .... که با امدنش یاد گرفتم انتظار را به دردناکترین شکل دنیا بکشم.... و هنوز هم ادامه دارد این دردناکترین انتظار ............

هفت سالی میشود که با خیال بودنش شبهایم را به صبح ، و صبح هایم را به شب هدیه میکنم . انقدر عزیز است و بزرگ که دلم را میان بقچه ای چون بقچه های نان های گرمی که مادر بزرگم میپزد ، پنهان کرده ام ، تا دست هیچ بشری به ان نرسد و نخواهد حتی برای لحظه ای در ان مهمان شود .

مهربان است و بی ریا و همچو من ، خسته از تمام بودنها . تنها کسی که حال و هوای دلم را میداند و هم پرسه میشود با پرسه های اشفته ام در زیر باران دلتنگی . همچو من اسیر ترانه های یغمایی ، میدانم همچو بی بی بارانی یغما او هم از غم دوری ام بارانیست . دلم فدای تک تک لحظه های بارانی اش ...

اگر مینویسم ، اگر گلایه میکنم ، نه از سر شکایت است نه ! چرا که ایمان دارم به امدنش . پس جایی برای گلایه نیست . تنها از سر ناز کردن است و ناز ...

تا چندی پیش فقط سطر های دفتر دلتنگی ام را خط خطی میکردم ، اما ... میترسم دفترم را زیر باران های شبانه ام خیس و گم کرده باشد . این شد که برایش شروع کردم به نوشتن در دنیایی کاملا مجازی ... و تو یی که دلتنگیهایم را خواندی ، سپاس ! اگر او رادیدی بگو دلم برایش تنگ شده است ، وقت است که به وعده اش وفا کند ....

 " مینو "

( اگه این خونه ی مجازی با دستنوشته های خودم خط خطی بشه ، پایین پست حتما ذکر میکنم (مینو) در غیر این صورت دست نوشته ی عزیز دیگری هست و فقط دلنوشته ی منه ) دوستون دارم .